//(..U 3U..)//_//( > .. <")\\ .. !!! อยากจุ๊บทุกคนที่มาเยี่ยม

ฉันรู้จักกับพี่ฟ้าศิษย์เก่าต่างคณะเมื่อครั้งที่เรียนวิชาธรรมะด้วยกัน

พระอาจารย์ใ้ห้พูดถึงความ "กตัญญู"

ผ้าขาว(อุบาสกอุบาสิกา)แต่ละคน ต่างก็มีมุมมองคนละแง่..

บ้างก็บอกวิธีกตัญญต่อผู้มีพระคุณ

บ้างก็บอกว่าตนกำลังทำอะไรตอบแทนพ่อแม่บ้าง

ส่วนฉันกล่าวถึงว่าตัวฉันเคย "สายเกินไป" อย่างไรต่อยาย

แต่พี่ฟ้าคนนี้ เธอเสียแม่ไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนด้วยโรคมะเร็งปากมดลูก

และเฝ้าโทษตัวเองที่เกิดมาเพื่อทำให้แม่ต้องตาย

ถึงตอนนี้พี่ฟ้าน่าจะรู้แล้วว่ามะเร็งปากมดลูกเกิดขึ้นได้อย่างไร สื่อกล่าวถึงอยู่ทั่วไป

หวังว่าเธอคงให้อภัยตนเองเรื่อง "ความตาย" ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนืออำนาจมนุษย์จะควบคุม

เมื่อถึงรอบของพี่ฟ้า เธอก้าวออกไปข้างหน้าที่ประชุม หยิบไมโครโฟนแล้วนั่งพับเพียบนิ่งอยู่

ทุกคนนิ่งเงียบตามตั้งใจฟัง

พี่ฟ้ากล่าวสั้นกว่าใคร

แต่สิ่งที่พี่ฟ้าพูดเกี่ยวกับความกตัญญูทำให้ฉันสันหลังวาบ..

พี่ฟ้า --

ความกตัญญูต่อพ่อแม่ทำง่ายหรือยาก ดิฉันไม่แน่ใจนัก

จักวัดเป็นปริมาณอย่างไรก็สุดจะแนะนำใครได้

แต่ดิฉันคิดว่ามีวิธีเริ่มต้นง่ายๆ..

เพียงแค่ "มองเข้าไปดวงตา" ของพวกท่านแล้ว..

สำรวจดวงตาที่มีริ้วรอยของความตรากตรำทำงานหนัก

ร่องลึกของความทุกข์ยามที่ลูกป่วยไข้ไม่สบาย หรือถูกเชิญผู้ปกครอง

ตีนกาจากรอยยิ้มของความสุขยามลูกเรียนจบรับปริญญา หรือแต่งงานกับคนที่คู่ควร

สำรวจริ้วรอยเหล่านั้นแล้วตั้งคำถามว่า "ตัวฉัน" เป็นสาเหตุของมันกี่ริ้วกัน?

สังเกตนัยตาของพ่อแม่ ความฝ้าฟางไม่เคยบดบังเงาสะท้อนของนัยตาได้

นัยตาของพวกท่านสะท้อนภาพของ "ลูก" อย่างเราๆท่านๆอยู่เสมอไม่เคยเบื่อเบือน
ใช่หรือไม่?

คำนวณอายุ สุขภาพของพวกท่าน

แล้วตั้งคำถามว่าพ่อแม่จะอยู่กับเราอีกนานเท่าไร?

และจนถึงวันนี้คุณตอบแทนพ่อแม่ไปกี่มากน้อยแล้ว?

เริ่มต้นง่ายๆ

แต่หลังจากนี้ก็สุดแท้แต่สหธรรมิก(เพื่อนร่วมปฏิบัติธรรม)จะปฏิบัติอย่างไรต่อไป..

พี่ฟ้าคนที่ฉันรู้จักเพียงเดือนกว่าๆ ทำให้ฉันจินตนาการ...

เพียงฉันคิดถึงใบหน้าของพ่อแม่ นึกถึงดวงตาของพวกท่าน

ฉันก็สันหลังวาบ...